Knowledge is good only if it is shared.

Monday, October 14, 2013

நியாபகம்.

            பெயரைச் சொன்னாலும் ஊரைச் சொல்லாதே என்பாள் என் ஆச்சி. ஆனால் இங்கே ஊரைச் சொல்லாம் பெயரைத் தான் சொல்ல முடியாது. ஏனெனில் பெயர் தெரியாது. ஊர் "திருவெண்பரிசாரம்" என்றழைக்கப்படும் திருப்பதிசாரம். 2002-ன் கோடைக்காலத் தொடக்கம்.




             படிப்பை அரைகுறையாக முடித்துவிட்டு அடுத்து என்ன செய்வதென இரண்டு வருட போராட்டக்காலம். உடன் படித்த நண்பர்கள் பலர் கணிப்பொறித்துறையில் நுழைந்த அல்லது நுழையக் காத்திருந்த காலம். சரி ஏதாவது ஒரு கணிப்பொறி மொழி கற்றுக் கொள்ளலாம் என தினமும் நாகர்கோவில் சென்று வந்து கொண்டிருந்தேன். நாகர்கோவில் பேருந்து நிலையத்தில் பஸ்ஸுக்காக காத்திருக்கும் போதுதான் தினமும் அண்ணலும் நோக்கினான் அவளும் நோக்கினாள். அண்ணல்ங்கிறது நான் தான். அவள் பெயர் தெரியல. கொஞ்சம் உயரமான ஒல்லியான பெண். மஞ்சள் உடம்பு அதிலும் மஞ்சள் பூசிய முகம். ஓவல் ஷேப் முகம். இந்த ரெண்டுக் கண்கள்ட்டதான் நான் மாட்டுனது. ஏதோ ஒரு கவிஞன் முந்திக்கிடான். உண்மையிலேயே வாள்வீச்சைப் போல தான் அவளின் கண்கள் அலைபாய்ந்தது. சரி எவ்ளோ நாள்தான் அலைபாயுறது. பேசிப் பாக்கலாம்னு மனசுக்கு தோணுச்சு. பட், தைரியம் இல்லை.

              எனக்கு வலப்புறம் இரண்டு சீட் முன்னால் உட்கார்ந்திருப்பாள். 11:10 க்குக் கிளம்பும் பஸ்ஸுக்கு 10:45 ற்கே இருவரும் ஆஜராகி விடுவோம். 11:25 க்கு பஸ் அவளின் ஊரை அடையும். ஒரு 4 அல்லது 5 முறை யதேச்சயாய் பார்ப்பது போல் பார்ப்பாள். நமக்கு யதேச்சையாய் எல்லாம் கிடையாது நேருக்கு நேராய் நோக்குவதுதான் வேலையே. ஊரில் இறங்கியதும் பஸ்ஸின் எதிர்த்திசையில் நான் இருக்கும் சீட்டின் பக்கத்தில் என் இடக்கை ஓரம் நடந்து சொல்வாள். அப்போதும் ஒரு பார்வை. வலக்கை நடுவிரலால் தலைமுடியை ஸ்டைலாய் ஒதுக்கிவிட்டு சிறு புன்னகை. சிறு புன்னைகைதான். ஆனால் அந்தப் புன்னகை கொடுக்கும் 'கிக்' அதிகம். இப்படியே ஓடிக் கொண்டிருந்தது வண்டி. சனி, ஞாயிறு தவிர மற்ற நாட்களெல்லாம் மனதிலுள் சிம்பொனி தான். கடைசி வரை பேசவே இல்லை.
அப்புறம் வாழ்க்கை நெட்டித் தள்ளியதில் எனக்கு சிங்கப்பூர் வாசம். என்ன ஆனாளோ... இல்லை சனியன் ஒழிஞ்சது என நினைத்திருப்பாளோ அல்லது பசலை நோய் வந்து வளைகள் கழன்றிருக்குமோ. அன்னமோ, மயிலோ, மேகமோ தூதும் வரவில்லை.
              விடுமுறையில் ஊருக்குச் சென்றிருந்தவன் வடசேரி பஸ் ஸ்டாண்டில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். "ஏட்டி, எட்டி வாட்டீ" என ஒரு குரல். கறுத்த கால்களுடன் பட்டு வேட்டியை மடித்துக் கட்டியபடி குள்ளமாய் ஒருவன். பின்னால், அண்ணலை நோக்கிய அவளேதான். பட்டுப் புடவை. மஞ்சள மாறாத தாலி, கழுத்து நிறைய நகைகள். நின்று நிதானமாய் முழுதாய்ப் பார்த்தேன்.


எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை, அவளேதான். "ருஸ்கின் பாண்ட்" எழுதிய 'Night Train at Deoli' ங்கிற கதைல வர்ற மாதிரி அவளைப் பார்காமலாவது இருந்திருக்கலாம், மனசாவது நிம்மதியா இருந்திருக்கும். ஆனால் அவள் என்னைப் பார்க்கவில்லை. பரவாயில்லை போகட்டும் அதுவும் நல்லதுதான், அவளுக்காவது மனசு நிம்மதியாயிருக்கட்டும்.


நன்றி : ஓவியர் இளையராஜா.

Sunday, October 13, 2013

தண்ணீர்...

 கொஞ்ச நாளாகவே ( ஆமாங்க ரெண்டு வருடமாக) காலின் குதிக்காலில் வலி. நடக்கும் ''விர்..விர்..'' எனத் தறிக்கும். கொஞ்ச நேரம் அசையாமல் இருந்து அப்புறம் நடக்க ஆரம்பித்தால் முதல் இரண்டு நிமிடம் வலி உயிரை எடுத்துவிடும். என்ன தான் பிரச்சனை என டாக்டரிடம் காட்டினேன். முழு ஜாதகத்தையும் கேட்டுவிட்டு அடி நாதத்தைப் பிடித்தார்.
"கடைசியாக எப்போது புது ஷூ மாத்துனீங்க?"
"ரெண்டு வாரம் இருக்கும் டாக்டர்"
"வலி எவ்வளவு நாளாக இருக்கிறது?"
"ஒரு பத்து நாளா"
"சரி, எக்ஸ்ரே எடுத்திடலாம்"
பல வித போஸ்களில் 12 எக்ஸ் ரே எடுத்துவிட்டு " Plantar fasciitis" ஆக இருக்கலாம் என்றார். என்ன எளவோ! வலி உயிர் போகிறது. சில உடற்பயிற்சிகள் செய்யச் சொன்னார். குறிப்பாக நடப்பதைக் குறைக்கச் சொன்னார். அதுதான் சிக்கலே..நடப்பது என்றால் அல்வா சாப்பிடுவது மாதிரி. அதுக்கு வந்த சோதனையா என மாற்று வழியை யோசித்தேன். சரி அதற்குப் பதில் நீச்சல் அடிக்கலாம் . உடலுக்கும் பயிற்சி மாதிரி ஆச்சு . கால் பாதமும் வலிக்காது என நினைத்தேன். அங்கே தான் சிக்கலே...
நீச்சல் அடிக்க எங்க ஊரில் தண்ணீர் இல்லை. தண்ணீர் இல்லை எனச் சொல்லமுடியாது. வழக்கம் போல ஆறு குளங்களில் தண்ணீர் இருக்கிறது. ஆனால் நீச்சல் தான் அடிக்க முடியாது. பொதுவாக ஆற்றில் நீச்சல் அடிக்கும் அளவிற்கு வசதியிருக்காது. குளம் தான் சரியான சாய்ஸ்.எங்கள் ஊர் குளங்களுக்கு பொதுவாக ஒரு குணம் உண்டும். குளம் எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தாலும், படித்துறைப் பக்கத்தில் வெறும் படுக்கையறை சைஸுக்கு மட்டுமே குளிக்க முடியும். மீதிக் குளம் முழுவதும் தோவாளை மலர்ச் சந்தைக்கு செல்லும் செந்தாமரை மலர்கள் நிரவியிருக்கும். அவரவர்க்கு அவரவர் பிழைப்பு. எவள் தாலியறுத்தால் எவளுக்கென்ன?. அதில் லெட்சுமியோ அல்லது சரஸ்வதியோ வாசமும் செய்யக் கூடும். ஆனால் மனுசனான நமக்கு குளிக்க வெள்ளம் இல்லாமல் போய்விட்டதே. 1990 க்கு முன் குளங்களிலுள்ள நீரெல்லாம் பளிங்கைப் போல் கால்களில் மணல்விரவக் குளித்த காலம். மூங்கிக் குளிக்கும் போது தெரிந்த பளீர் மஞ்சள் கொலுக்கால்கள் என எதுஎதுவோ நியாகம் வருகிறது. ஆனால் இப்போது எந்தக் குளத்தைப் பார்த்தாலும் தாமரை மலர்ச் செடிகள். இந்தத் தாமரை மலரின் இலைகள் அழுகி துர்நார்றம் வீசுகிறது. கொஞ்ச நேரம் தண்ணியில் கிடந்தாலே கடிக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறது. இந்த அளவுக்கு தண்ணியை மாசு படுத்த முடியாது. ஆங்காங்கே டாஸ்மாக் பாட்டில் உடைந்து தண்ணீருக்குள் கிடக்கிறது. அனைவருக்கும் இந்தத் தண்ணீரைவிட டாஸ்மாக் தண்ணீர்தான் முக்கியமாகத் தெரிகிறது. தண்ணி இல்லாம நல்லா மாட்டப் போகுது அடுத்த தலைமுறை.
நான் நீச்சலுக்குப் பதில் சைக்கிள் ஓட்டலாம்னு பாக்கிறேன். உங்க ஊருல நீச்சலடிக்கிற மாதிரி குளம் இருந்தாச் சொல்லுங்க.

எஞ்சினியர்ஸ்.

                      ஒ ரு காலத்தில் கனவுப் படிப்பாக இருந்தது. சீட் கிடைப்பதே பெரும்பாடு. நுழைவுத் தேர்வு எழுதி பன்னிரெண்டாம் வகுப்பின் கட்...