Friday, July 8, 2011

ஆசிரியர்கள்


சமீபத்தில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்களால் அவரது இணையதளத்தில் வெளியிடப்பட்ட  எனது கடிதம்.




அன்புள்ள ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு ,
நலமாக இருப்பீர்கள் என நம்புகிறேன். ஆசிரியரைப்பற்றிய தங்களின் கருத்தோடு முற்றிலும் உடன்படுகிறேன். கிட்டத்தட்ட 10 வருடங்களுக்கு முன் எனது இஞ்சினியரிங் படிப்பை முடித்துவிட்டு, விடுபட்ட அரியருக்காக ஒருவருடம் வேலைக்குச் செல்லாமல் ஊரில் இருந்தேன். அப்போது எனது ஊரில் உள்ள 1 முதல் 12 வகுப்பு வரையிலான மாணவர்களுக்கு இலவச டியூசன் எடுத்துக்கொண்டிருந்தேன். அதிலும் குறிப்பாகப் பக்கத்து கிராமத்து அரசுப் பள்ளியில் 8-ஆம் வகுப்பு வரை படிக்கும் மாணவர்களின் கல்வித்திறன் சராசரிக்கும் குறைவாக இருந்தது. கோபத்தில் ஒருநாள் ஒரு மாணவனிடம், “வாத்தியார் பாடம் நடத்துகிறாறா அல்லது தூங்குகிறாரா” எனக் கேட்டேன்.”வாத்தியார் பள்ளிக்குச் சரியாக வருவதே இல்லை எனக் கூறினான்.”நான் வேண்டுமானால் வந்து இலவசமாகப் பாடம் நடத்துகிறேன். உனது ஆசிரியரிடம் கேட்டு வா” என்றேன் . அதன் பின் கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடம் அப்பள்ளியில் பாடம் நடத்தும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. நான் பயின்ற பள்ளியும் கூடக் கவிமணி பிறந்த ஊருக்கு அருகிலுள்ள கிராமத்தில் உள்ளது.
உங்கள சொல்லாட்சியின் படி சொல்வதானால்” பொறுக்கிகள்” தான் ஆசிரியர்கள். காலை 10 மணியிலிருந்து 1 மணிவரை- பின்னர் 2 மணியிலிருந்து 4 மணிவரையே நடைபெறும் நடுநிலைப்பள்ளி அது.இதில் 15 நிமிடம் ஓய்வு வேறு.மொத்த வேலை நேரம் 4.45 மணிக்கூர் தான்.மாணவர்கள் அவரவர் திறமையினால்தான் படித்துத் தேறினர். ஒருசில விதிவிலக்கான ஆசிரியர்களும் உண்டு. தலைமை ஆசிரியர் முழு நேர புரோக்கர்( மாடு ,வயல் மற்றும் வீடு ஒத்தி) பகுதி நேரமாகப் பள்ளிக்கு வருவார். இதில் 8-ஆம் வகுப்பின் தமிழாசிரியரும் அவரே. பழகுவதற்கு இனியவர். அவர் பள்ளிக்கு வந்ததை விட வராமல் இருந்த நாட்கள் மிக அதிகம். கேட்டால் நாகர்கோவில் கல்வித்துறை அலுவலகம் செல்வதாக ஒரு குறிப்பு மேஜையின் மேல் எப்போதும் இருக்கும். பிற ஆசிரியர்கள் கொஞ்சமும் பொறுப்பில்லாமல் சும்மா பேசிக்கொண்டும் மாணவர்களை அமைதியாய் இருக்கும் படி அதட்டிக் கொண்டும் இருப்பர்.
ஒரு ஆசிரியை தனது மகளின் ஆங்கிலப் பள்ளி ஆசிரியரைப்பற்றி என்னிடம் குறை சொன்ன போது ,” நாமும் ஆசிரியர் தான் நாம் நம்முடைய பணியை ஒழுங்காகச் செய்கிறோமா? அதைப்போலதான் அவர்களும் “என்றேன் .அன்றிலிருந்து என்னிடம் பேசுவதில்லை. பள்ளிக்குப் பரிசோதனைக்காக வந்த கல்வி அதிகாரி நான் கணிதப் பாடம் எடுப்பதைக் கவனித்துத் தனியாக என்னைப் பாராட்டிச் சென்றார். அன்றிலிருந்து என்னைச் சுற்றி எரிந்த பொறாமைத்தீயின் விளைவால் நானாக விலகிக்கொண்டேன் அப்பள்ளியிலிருந்து.பின்னர் ஓர் தன்னார்வ நிறுவனத்தில் இணைந்து 200 க்கும் மேற்பட்ட கிராமங்களுக்குச் சென்று சின்னக்குழந்தைகளுக்கு இலவசக் கல்வி அளிக்கும் பணியில் என்னையும் ஈடுபடுத்திக்  கொண்டேன்.
தற்போது சிங்கப்பூரில் பணியில். மனதினுள் இன்னமும் ஆசிரியர் பணியினால் சாதிக்கக்கூடிய சாத்தியங்கள் குறித்து வியந்து கொண்டிருக்கிறேன் ஆசிரியர் பயிற்சி மட்டும் முடித்து ஆசிரியர் ஆவதெல்லாம் உண்மையிலேயே “தண்டத்துக்கு மாரடிப்பது” தான். உண்மையான அர்ப்பணிப்பு உணர்வும் தொடர்ந்து கற்றுக்கொள்ளும் திறனும் உள்ளவர்களாலேயே சிறந்த ஆசிரியராய் இருக்க முடியும். ஏனெனில் இன்றைய மாணவர்கள் தனது பெற்றோர்களிடம் இருப்பதைவிட ஆசிரியர்களோடுதான் பள்ளியில் அதிக நேரம் இருக்கின்றனர். துரதிஷ்டவசமாக ஒவ்வொரு பள்ளியிலும் சிறந்த ஆசிரியர்களை விட மோசமான ஆசிரியர்கள் எனும் “பொறுக்கிகள்”தான் அதிகம்.
Regards,
BALA.R
சிங்கப்பூர்.

1 comment:

Anonymous said...

You are a good human being.
I respect your teaching work to that school. came to this blog acciddentally through ' http://azhiyasudargal.blogspot.com'
Ganesan
kadalganesan@gmail.com

எஞ்சினியர்ஸ்.

                      ஒ ரு காலத்தில் கனவுப் படிப்பாக இருந்தது. சீட் கிடைப்பதே பெரும்பாடு. நுழைவுத் தேர்வு எழுதி பன்னிரெண்டாம் வகுப்பின் கட்...