Sunday, October 11, 2009

முதல் பரிசு.





              நான் இஞ்னியரிங் மூன்றாம் ஆண்டு படிக்கும் போது கல்லூரியில் ஒரு அறிவிப்பு, எங்கள் வகுப்பறையில் வாசிக்கப்பட்டது.  மேட்டர் ஒன்றுமில்லை, குமரி மாவட்ட அளவில் நடத்தப்படும் பேச்சு, கட்டுரை மற்றும் இன்னபிற போட்டிகளுக்காகப் பெயர் கொடுக்கும்படி அமைந்திருந்தது அந்த அறிவிப்பு. இதில் எனக்கு உற்சாகமளிக்க எதுவும் இல்லை. சக நண்பர்கள் ஜெஸ்டின் , பீட்டர் இருவரும் பங்களிக்க விருப்பம் தெரிவித்துப் பெயர் கொடுத்துவிட்டனர். சாகப்போனாலும் பெரும்பாலும் மூவரும் சேர்ந்து போவதுதான் எங்கள் வழக்கம். எனவே எனது பெயரும் கொடுத்தாகிவிட்டது. ஆரல்வாய்மொழி "அண்ணா கல்லூரி"தான் போட்டி நடைபெறும் இடம். மூவரும் கட்டுரைப் போட்டிக்கு பெயர் கொடுத்திருந்தோம். தலைப்பு 'இந்திய பொருளாதாரத்தை உலுக்கும் போதைப் பொருள் கடத்தல்' . வெளங்கின மாதிரிதான், ஜெஸ்டின் மற்றும் பீட்டர் இருவருமாவது சிகரெட் தண்ணி போன்ற வஸ்துகளின் மூலம் போதையோடு தொடர்புடையவர்கள். எனக்கும் அதுக்கும் ஸ்னானப்ரார்த்தியே கிடையாது. எனவே இது வேலைக்காகாது என எண்ணிக்கொண்டேன். இருந்தாலும் சில நண்பர்களிடம் இத்தலைப்பைப்பற்றிய சில விவரங்களைத் தெரிந்து கொண்டேன். எப்படியோ கட்டுரையும் எழுதிமுடித்து வீட்டுக்கும் திரும்பிவிட்டோம். அடுத்தநாள் கல்லூரி சென்றவுடன் சக நண்பன் தமிழ்மாறன், "மச்சி,உனக்கு இரண்டாவது பரிசு கிடைத்துள்ளது" எனக் கூறினான். சரி.... கிண்டல் செய்கிறான் என நினைத்தேன். உண்மையிலேயே பரிசு கிடைத்திருந்தது. பரிசளிப்புவிழா பூதப்பாண்டி அரசு பள்ளியில் வைத்து. பரிசளிப்பவர் எம்.பி. சங்கரலிங்கம். பரிசு, ஒரு பெரிய பாத்திரம். ஒரு குடம் தண்ணி பிடிக்கும் அளவுக்கு இருந்தது. அதை பஸ்ஸில் கொண்டுவர கேவலமாக இருந்தது. எனவே இருட்டியவுடன்தான் வீட்டிற்கு வந்தேன். அம்மா முகத்தில் பையன் பரிசு வாங்கிய சந்தோஷம். 
       பேச்சுப்போட்டியில் பேசிய பிரின்ஸ் ரீட்டோவுக்கும் பரிசு ( மேஜையைக்குத்தி வீராவேசமாக பேசிய டேனியலை விட்டுவிட்டனர்). எல்லாகூத்தும் முடிந்து கல்லூரி ஆண்டு விழாவில் ஆசிரியர் மோஸஸ் பிர்ின்ஸ் ரீட்டோவின் பெயரையும் அவன் பெற்ற பரிசால் கல்லூரிக்கு பெருமை என்பதையும் விளக்கி கூறி ஒரு கோப்பையை அவனிடம் கொடுத்தார். எனக்கு எதுவுமில்லை. பிரின்ஸிடம் கேட்டேன், "எப்படி மச்சி உனக்கு மட்டும் கோப்பை?", "நான் நாகர்கோவில் கடையில் வாங்கி மோஸஸ் சாரிடம் இதுதான் பூதப்பாண்டி பள்ளியில் கொடுத்தது என சொன்னேன் மச்சி!". அதுமட்டுமல்ல அதை கல்லூரி விழாவில் எனக்கு தரும்படி கேட்டுக்கொண்டாதாகவும் கூறினான். ம்ஹூம்... நமக்கு அந்த அளவுக்கு மூளையும் வேலை செய்யல சாமர்த்தியமும் கிடையாது. என் வாழ்வில் நான் வாங்கிய ஒரே பரிசு அதுதான்.

No comments:

எஞ்சினியர்ஸ்.

                      ஒ ரு காலத்தில் கனவுப் படிப்பாக இருந்தது. சீட் கிடைப்பதே பெரும்பாடு. நுழைவுத் தேர்வு எழுதி பன்னிரெண்டாம் வகுப்பின் கட்...